Archiwum

Archiwum dla ‘Zaopatrzenie ortopedyczne’ Kategoria

Indywidualny dobór wózka inwalidzkiego

Kwiecień 15th, 2011 Brak komentarzy

Indywidualny dobór wózka inwalidzkiego.

  • Najistotniejszą informacja wstępną jest wzrost użytkownika.
  • Wysokość oparcia pomaga w stabilizacji tułowia i zależy od stanu neurologicznego i funkcjonalnego użytkownika.
  • Napięcie oparcia wpływa na komfort i stabilizację tułowia. Zbyt duże napięcie daje poczucie dyskomfortu, zbyt małe utrudnia ruchy skrętne tułowia.
  • Szerokość ramy powinna likwidować luz pomiędzy krętarzami a bocznymi częściami wózka do około1 cm. Sprzyja to stabilizacji miednicy i ułatwia lokomocję.
  • Długość siedziska powinna gwarantować oparcie dla całych ud. Ma to znaczenie dla stabilizacji tułowia.
  • Napięcie siedziska wpływa na komfort siedzenia i stabilność miednicy.
  • Kąt ramy, czyli pochylenie siedziska wpływa na stabilność tułowia w wózku. Obniżenie tylnej części ramy poprawia stabilność tułowia, ale zwiększa zgięcie w stawach biodrowych oraz zwiększa ucisk okolicy kulszowej, co sprzyja odleżynom. Typowy kąt pochylenia ramy dla tetraplegików to 13 stopni, dla paraplegików 7 stopni.
  • Koła zamykane na szykozłączki ułatwiają składanie i transport wózka. Koła tylne wysunięte bardziej do przodu ułatwiają wchodzenie w balans i zmniejszają kąt skrętu. Koła tylne przesunięte bardziej do tyłu zwiększają stabilność i bezpieczeństwo.
  • Zbyt wysoka pozycja podnóżka sprzyja odleżynom okolicy kulszowej, zbyt niska zmniejsza stabilność i komfort siedzenia oraz prowadzi do obrzęków kończyn dolnych.
  • Ciągi, czyli uchwyty przy kołach służące do poruszania wózka, powinny być grubsze dla tetraplegików, bo ułatwia to ich trzymanie, natomiast cieńsze dla aktywnych, bo ułatwia to dynamiczną jazdę.
  • Większe koła przednie ułatwiają pokonywanie przeszkód bez balansu, mniejsze ułatwiają balans i mają mniejszy promień skrętu, więc są bardziej korzystne dla aktywnych.
  • Jeśli chory spędza dużo czasu na wózku, na siedzisku powinna znajdować się poduszka przeciwodleżynowa. Mogą być pneumatyczne lub żelowe. Wartość nacisku na okolice zagrożone odleżynami nie może przekraczać 80 g/cm2. Trening właściwej pozycji na wózku można wykonać poprzez biofeedback.

Problemy wynikające z korzystania z wózka:

  • zespoły bólowe kończyny górnej, na przykład zespół bolesnego barku lub zespół kanału nadgarstka;
  • odleżyny;
  • bóle krzyża;
  • postęp skoliozy porażennej.

Kategorie:Zaopatrzenie ortopedyczne Tagi:

Ortozy kończyn górnych

Kwiecień 13th, 2011 Brak komentarzy

Ortozy kończyn górnych.

Zadania ortoz kończyn górnych:

  • stabilizacja niedowładnych i porażonych mięśni;
  • korekcja nieprawidłowego ustawienia;
  • zabezpieczenie wyników leczenia operacyjnego.

Łuski i szyny ? to ortozy o działaniu statycznym

Aparaty ? to ortozy o działaniu głównie dynamicznym.

Ortoza kończyny górnej powinna być lekka i dopasowana, musi utrzymywać kończynę w pozycji funkcjonalnej.

Szyny i łuski.

Łuska na dłoń i przedramię ? po urazach i złamaniach, w niedowładzie poudarowym. Stabilizuje rękę w pozycji funkcjonalnej: nadgastek zgięty grzbietowo 20 st i odwiedziony łokciowo 15 st, palce 2 ? 5 w lekkim zgięciu, kciuk w zgięciu i przeciwstawieniu.

Aparat Stacka ? to ortoza bierna stabilizująca pojedynczy palec w wyproście.

Dynamiczne aparaty ręki.

W przykurczach zgięciowych lub wyprostnych palców możemy stosować:

Aparat Capenera ? z metalową sprężyną działająca wyprostnie na stawy międzypaliczkowe;

Aparat Bunnela ? aparat dźwigniowy ze sprężyna lub gumową taśmą wspomagający zginanie lub prostowanie w stawach międzypaliczkowych.

Ortozy stawu łokciowego to łuski i opaski elastyczne.

Ortozy stawu barkowego.

Opatrunek Dessaulta ? zawieszony na ramionach z temblakiem dla przedramienia.

Szyna odwodząca ? w przypadku niektórych złamań kości ramieniowej oraz przy urazach splotu barkowego.

Najprostszą ortozę stawu barkowego jest temblak ? powinien być zawieszony na obu barkach.

 

Kategorie:Zaopatrzenie ortopedyczne Tagi:

Ortozy kończyn dolnych

Kwiecień 13th, 2011 Brak komentarzy

Ortoza ? jest to każde urządzenie kompensujące dysfunkcję układu sensomotorycznego.

Ich celem jest:

  • korekcja nieutrwalonych zniekształceń;
  • stabilizacja porażonej kończyny;
  • odciążenie kończyny dolnej lub jej odcinka;
  • unieruchomienie pooperacyjne lub pourazowe.

Typy ortoz według obszaru działania:

  • AFO ? ankle foot orthosis ? ortozy na stopę i goleń.
  • KAFO ? knee ankle foot orthosis ? ortozy na udo, podudzie i stopę.
  • HKAFOhip knee ankle foot orthosis – ortozy obejmujące również staw biodrowy,

Łuski ? najczęściej stosowane na stopę i goleń, na przykład przy opadającej stopie, może być również łuska na goleń i udo w celu stabilizacji stawu kolanowego.

Aparaty szynowo opaskowe i tutory – posiadają przeguby kolanowe i skokowe. Tutory zakłada się na udo i goleń zamiast metalowych opasek w przypadku, gdy konieczne jest oparcie kończyny o większa powierzchnie, na przykład po urazach.

LETOR.

Letor, czyli Lower Extremity Telescopic Orthosis ? aparat opracowany przez Pokorę w Konstancinie. Jest to ortoza służąca do pionizacji i chodzenia pacjentów z niedowładem i porażeniem kończyn dolnych i czterokończynowym. Ma niską wagę ? około 1 kg ? i stosunkowo niską cenę. Tylna kolumna aparatu jest pochylona do przodu o 6st, co wymusza postawę lordotyczną i pomaga zainicjować fazę przeniesienia ? z powodu przesunięcia środka ciężkości do przodu. Aparat produkowany w standardowych rozmiarach dzięki systemowi teleskopowemu można szybko dostosować do pacjenta. Układ teleskopowy zastępuje również przegub kolanowy.

Podstawowe cechy aparatu:

  • niski ciężar własny;
  • uniwersalny rozmiar;
  • możliwość stosowania przez wielu pacjentów;
  • ułatwienie chodu dzięki przeniesieniu do przodu środka ciężkości;
  • niska cena.

Ortozy stabilizujące.

Aparat Campa ? dawno opracowany lecz skuteczny aparat zapobiegający przeprostowi kolana. Jest to prosta konstrukcja składająca się z jednej opaski z tyłu, przebiegającej na wysokości dołu podkolanowego, i dwóch opasek z przodu, przebiegających na wysokości dolnej części uda i górnej części piszczeli, połączonych szynami bocznymi.

Bardziej nowoczesnym rozwiązaniem jest ortoza z neoprenu z szynami bocznymi.

Aparaty reciprokalne ? aparaty do chodu naprzemiennego, RGO, reciprocal gait orthosis. Dolna część ortozy ma konstrukcję szynowo-opaskowa lub szynowo-łuskową. Część górna stabilizuje miednicę i tułów. Układ wymusza naprzemienny chód i ruchy wykroczne obu kończyn.

Wskazania:

  • u chorych z uszkodzeniem rdzenia na poziomie Th5 ? L2;
  • przepuklina oponowo rdzeniowa
  • dystrofie mięśniowe
  • stwardnienie rozsiane i inne.

Przeciwwskazania:

  • przykurcze zgięciowe kolan i bioder powyżej 20 st,
  • boczne skrzywienia kręgosłupa,
  • niedostateczna siła mięśniowa kończyn górnych i dolnych.

Ortozy korygujące.

Stosowane głównie w leczeniu wad rozwojowych kończyn u dzieci.

Szyna Saint Germain ? do korekcji stopy końskiej i końsko-szpotawej. Noszona przed zabiegiem operacyjnym lub po nim, w oczekiwaniu na inne zaopatrzenie. Mocowana do kończyny za pomocą bandaża. Ujmuje 3 punkty stopy. Szyna boczna stanowi dźwignię układu korygującego.

Szyna Denis Brown’a ? służy do utrwalenia leczenia operacyjnego stóp końsko-szpotawych i wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego. Utrzymuje stopy dziecka w rotacji zewnętrznej i odwiedzeniu.

Szyny nocne ? do korekcji szpotawości i koślawości kolan. Zakładane głównie na noc, lecz są tym skuteczniejsze, im dłużej są noszone w ciągu dnia.

Ortoza do stałej redresji szpotawości goleni ? opatentowana przez Warzocha. 3 peloty, jedna na szczycie skrzywienia, dwie pozostałe położone przeciwstawnie, połączone sprężynującym drutem.

Aparat Thomsena ? koryguje koślawe ustawienie palucha. Stosowany na wczesnym etapie koślawości oraz do utrwalenia korekcji pooperacyjnej.

 

Ortozy do leczenia dysplazji stawów biodrowych.

Zadania ortoz:

  • utrzymanie kończyn w pozycji korekcyjnej: zgięcie, odwiedzenie i rotacja zewnętrzna;
  • zapewnienie dystalnym częściom kończyn ? od kolana w dół ? swobody ruchów;
  • zapewnienie łatwego dostępu umożliwiającego czynności higieniczne.

Uwaga: nadmierne zgięcie i odwiedzenie może spowodować martwicę jałową głowy kości udowej poprzez zamkniecie tętnicy przyśrodkowej okalającej udo.

3 typy konstrukcji ortoz:

  • szelki ? miękkie ortozy wykonane z taśmy;
  • rozwórki ? półsztywne ortozy składające się z elementów szynowych i poduszek podtrzymujących kończyny;
  • ortozy odwodzące sztywne ? obecnie rzadko stosowane.

Poduszka Frejki ? prostokąt z miękkiego tworzywa zawieszony na szelkach. Jego wada to konieczność ściągania go do czynności higienicznych.

Rozwórka Koszli ? szyna w kształcie dwóch łuków utrzymujących uda dziecka w zgięciu i odwiedzeniu, połączonych środkowym ramieniem i zawieszonych na szelkach skrzyżowanych z przodu i tyłu dziecka. Szyny można łatwo doginać do potrzeb dziecka. Umożliwia wygodną pielęgnację.

Biodrowa szyna zgięciowa typu Tuebingen ? produkowana w trzech rozmiarach, łatwa do założenia, zapinana na sznury perełkowe.

Szelki Grucy ? dają dużą swobodę ruchów i zapewniają łatwą pielęgnację, nie wspomagają odwodzenia ud.

Kategorie:Zaopatrzenie ortopedyczne Tagi:

Obuwie ortopedyczne

Kwiecień 13th, 2011 Brak komentarzy

Obuwie ortopedyczne.

W przypadku zmian nieutrwalonych obuwie ma działanie korekcyjne. Miarę na obuwie dla nieutrwalonych wad stóp pobiera się w ustawieniu korekcyjnym.

Obuwie na nieutrwalone stopy płasko ? koślawe powinny zawierać:

  • formę normalną;
  • wkładki supinujące;
  • przedłuzone zakładki od strony przyśrodkowej;
  • obcas Thomasa;
  • Dla dzieci obuwie z cholewką, dla młodzieży i dorosłych – półbuty.

Obuwie na nieutrwalone stopy końsko – szpotawe powinno zawierać:

  • formę odwiedzeniową;
  • wkładki pronujące;
  • podnosek przedłużony, sięgający do połowy główki pierwszej kości śródstopia;
  • odwrócony obcas Thomasa, dłuższy po stronie zewnętrznej;
  • zakładki obejmujące piętę poniżej kostek i przedłużoną po stronie zewnętrznej;
  • Obuwie z cholewką i długim sznurowaniem.

Obuwie na nieutrwalone stopy piętowe np. przy niedowładzie mięśnia trójgłowego powinno zawierać:

  • formę normalną;
  • usztywniony język;
  • obcas Thomasa wysunięty ku tyłowi;
  • Obuwie z wysoką cholewką i wysokim sznurowaniem.

W przypadku zmian utrwalonych obuwie ortopedyczne ma za zadanie odciążać miejsca bolesne i usprawnić chodzenie.

Obuwie na utrwalone stopy końsko szpotawe powinno zawierać:

  • formę normalną;
  • wkładki dostosowane do zniekształcenia, odciążające bolesne miejsca;
  • zakładki obustronnie przedłużone;
  • przedłużone obcasy Tomasa;
  • Obuwie może mieć cholewkę powyżej kostki lub półbuty.

Obuwie na utrwalone stopy końsko ? szpotawe powinno zawierać:

  • formę przygotowaną na odlewie gipsowym;
  • wkładki dostosowane do zniekształcenia, odciążające bolesne miejsca;
  • podnosek przedłużony po stronie przyśrodkowej;
  • przedłużona zakładkę po stronie bocznej;
  • odwrócony obcas Thomasa;
  • Obuwie z wysoką cholewką i sznurowaniem.

Obuwie na stopy wydrążone powinno zawierać:

  • formę dostosowaną do zniekształcenia;
  • wkładkę dostosowaną do zniekształcenia, odciążającą miejsca bolesne;
  • obcas Tomasa;
  • pasek korekcyjny grzbietowy.

Obuwie wyrównujące skrót kończyny dolnej.

  • Skrót 1 do 2  cm – można wyrównać wkładką do normalnego obuwia.
  • Skrót 5 do 7 cm ? wykorzystuje się półbuty z wkładką wyrównującą.
  • Skrót 7 do 13 cm ? wykorzystuje się obuwie z wysoką cholewką obejmującą dolną cześć goleni. W przypadku złej stabilizacji stawu skokowego konieczne jest usztywnienie cholewki wysoką zakładką piętową.
  • Skrót powyżej 13 centymetrów wiąże się z koniecznością zastosowania aparatu z nadbudówką i sandałem, czyli tak zwanej ortoprotezy.

Kategorie:Zaopatrzenie ortopedyczne Tagi:

Gorsety i sznurówki

Kwiecień 13th, 2011 Brak komentarzy

Ortozy tułowa.

Podział gorsetów ze względu na funkcję:

  • gorsety stabilizujące;
  • gorsety korekcyjne;
  • gorsety odciążające.

W niektórych przypadkach funkcje te nakładają się na siebie.

Gorsety stabilizujące.

Gorset Jewetta ? składa się z dwóch ram, połączonych skórzanymi paskami lub taśmą. Gorset opiera się z przodu o górną część trzonu mostka i o spojenie łonowe. Z tyłu opiera się o część lędźwiową kręgosłupa. Stosowany w złamaniach poniżej kręgu Th6.


Gorset Baehlera ? zbudowany z elementów aluminiowych powleczonych tworzywem, Podobnie jak gorset Jewetta działa na zasadzie trzech punktów podparcia, stosowany do stabilizacji odcinka L?S i dolnego odcinka piersiowego kręgosłupa. Jest odporny na wilgoć, więc nie trzeba go zdejmować do kąpieli.


Gorset doniczkowy ? pełni funkcję stabilizującą we wczesnodziecięcych skoliozach idiopatycznych, w skrzywieniach u chorych na mózgowe porażenie dziecięce, rdzeniowym zaniku mięśni, jamistości rdzenia i postępujących zanikach mięśni. Gorset opiera się na talerzach biodrowych.

Gorsety korekcyjne – stosowane w leczeniu bocznych skrzywień kręgosłupa.

Gorset Cheneau – Mechanizm działania polega na zastosowaniu wielokrotnych trójpunktowych układów sił korekcyjnych. Nacisk realizowany jest poprzez peloty korekcyjne. Zalecany w przypadku skolioz o kącie Cobba 20?45 stopni. Każdy gorset jest wykonywany indywidualnie dla danego pacjenta. Gorset powinien być zdejmowany tylko do czynności toaletowych i ćwiczeń korekcyjnych. Według prof. Dobosiewicz gorset Cheneau jest jedyną ortozą czynno ? bierną, która umożliwia czynna korekcję skrzywienia.


Gorset Boston – zasada działania i budowa podobna do gorsetu Cheneau. Stosuje się go w skoliozach o kącie 20?40 stopni.

Gorsety odciążające.

Gorset Blounta z Milwaukee. Stosowany dla skrzywień obejmujących górną część odcinka piersiowego i część szyjną. Odciąża kręgosłup dzięki oparciu na talerzach biodrowych oraz podparciu żuchwy i potylicy. Główną zasada działania jest pobudzanie mięśni tułowia do czynnego prostowania. Jest przeciwwskazany w lordoskoliozach.

Łóżeczko Zimmera ? forma ortozy korygującej w leczeniu skolioz u niemowląt i dzieci w pierwszych latach życia.

Sznurówki.

Sznurówka półgorsetowa Hohmanna. Najczęściej stosowana sznurówka typu sztywnego. Wyposażona w taśmy pionowe po bokach kręgosłupa oraz poziome w dolnej i górnej części ortozy. Sznurówki wiązane są w części środkowej, co ułatwia stopniowanie nacisku i jest łatwiejsze dla pacjenta. Obecnie często stosuje się zapinanie na rzepy. W przypadku nasilonej kyfozy na przykład w osteoporozie można do sznurówki dołączyć podpaszki, które prostują odcinek piersiowy kręgosłupa.

Prostotrzymacz Taylora ? składa się z półkosza obejmującego biodra i fartuszka sznurowanego na brzuchu. Dwa płaskowniki biegną z tyłu równolegle do kręgosłupa do wysokości górnego brzegu łopatek Zakończone są skórzanymi opaskami ? podpaszkami ? obejmującymi barki i zapinanymi na plecach. Stosowany w chorobie Scheuermanna, osteoporozie i różnych schorzeniach neurologicznych (Uwaga – skuteczność w chorobie Scheuermanna jest wątpliwa, zaleca się tam gorset Blounta z Milwaukee). . W wadach postawy u młodzieży przypomina o prostowaniu kręgosłupa a miernikiem działania jest niezniszczony element skórzany podpaszek.

Kołnierze. Stosowane do odciążenia i stabilizacji kręgosłupa szyjnego, chociaż prof. Kiwerski podkreśla, że żaden kołnierz nie pozwala uzyskać pełnej stabilizacji kręgosłupa.

Kołnierz Schanza ? miękki kołnierz wykonany z dzianiny.

Kołnierz Florida ? stosowany w schorzeniach niewymagających pełnego nieruchomienia. Zbudowany ze sztywnego tworzywa wyścielonego u góry i dołu miękkim materiałem. Stosowany w schorzeniach nie wymagających pełnego unieruchomienia. Pozwala na ruchy głową w ograniczonym zakresie.

Kołnierz stabilizujący Campa ? sztywny, zbudowany z twardego polietylenu, z dodatkowymi metalowymi wzmocnieniami podpierającymi brodę i potylicę. Dobrze unieruchamia odcinek szyjny.

Kołnierz stabilizujący Philadelphia ? stabilizuje lepiej niż kołnierz Campa. U góry zbudowany podobnie jak kołnierz Campa, posiada dodatkowe elementy konstrukcyjne z przodu i z tyłu, które łączy się pasem pod pachami.

Kołnierz szyjny kamizelkowy ? stosowany w przypadku znacznej destrukcji kręgów szyjnych, w schorzeniach nowotworowych i urazach. Zbudowany jest z płyty piersiowej wspartej na taśmach za pomocą metalowych taśm i szelek. Ma regulowane peloty zapewniające podparcie pod brodą i potylicą. Zapewnia stabilizację odcinka szyjnego i górnej części odcinka piersiowego. Zapewnia stabilizację lepszą niż kołnierz Philadelphia, ale jest uciążliwy dla pacjenta.

Kategorie:Zaopatrzenie ortopedyczne Tagi: