Archiwum

Archiwum dla ‘Rehabilitacja ortopedyczna’ Kategoria

Zmiany zwyrodnieniowe stawów

Czynniki ryzyka choroby zwyrodnieniowej stawów:

  • wiek powyżej 55 lat;
  • płeć żeńska;
  • zaburzenia metaboliczne, zwłaszcza nadwaga;
  • urazy ostre i przewlekłe;
  • choroby zapalne swoiste i nieswoiste;
  • martwice aseptyczne,
  • złuszczenie głowy kości udowej.

Objawy chorób zwyrodnieniowych to ból, nasilający się przy obciążeniu, ograniczenie ruchomości, tkliwość uciskowa, zwiększenie obrysów stawu.

Rodzaje kompensacji: zewnętrzna i wewnętrzna.

W przypadku skrócenia kończyny dolnej kompensacja wewnętrzna to skośne ustawienie miednicy i wyrównawcze skrzywienie kręgosłupa. Kompensacja zewnętrzna to odpowiedni but ortopedyczny.

W stawach zachodzi ruch przetaczania oraz ruch poślizgu, porównywalny z ruchem koła samochodu na lodzie. W stawach biodrowym i łokciowym zachodzi czysty ruch poślizgu. W pozostałych stawach ruch składa się głównie z poślizgu i w mniejszym stopniu z przetaczania. W przypadku uszkodzenia chrząstki stawowej, zwiększa się udział ruchu przetaczania.

Zaawansowanie zmian zwyrodnieniowych według Seyfrieda:

  • stopień pierwszy ? chory wykonuje ruch w czynny w zachowanym zakresie z obciążeniem nieco mniejszym od normalnego.
  • Stopień drugi ? chory wykonuje ruch wolny w zachowanym zakresie, obciążenie powoduje ból i zaburzenie płynności ruchu.
  • Stopień trzeci ? pacjent wykonuje ruch w odciążeniu w zachowanym zakresie. Ruch czynny wywołuje ból,, a jego płynność jest zaburzona.
  • Stopień czwarty ? ruch tylko w odciążeniu w ograniczonym zakresie, występują stałe dolegliwości bólowe.

Zjawisko błędnego koła: ból, napięcie mięśniowe, przeciążenie. Ból powoduje wzrost napięcia mięśniowego, które nasila przeciążenie stawu, co generuje dodatkowy ból. W leczeniu należy przerwać to błędne koło na każdym etapie, stosując działania przeciwbólowe, rozluźniające i odciążające.

Leczenie zmian zwyrodnieniowych:

  • Farmakologiczne ? podstawa to paracetamol do czterech gramów na dobę, miejscowe leki przeciwbólowe.
  • Fizykoterapia.
  • Kinezyterapia ? w odciążeniu, po zakończeniu ćwiczeń można stosować wyciąg 3 ? 7 kilogramów.
  • Leczenie operacyjne: debridement czyli oczyszczenie stawu, osteotomie korekcyjne, endoprotezoplastyka.

Zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego.

Staw biodrowy ma trzy stopnie swobody. Ciśnienie atmosferyczne działające na staw utrzymuje głowę w panewce nawet po przecięciu więzadeł i mięśni. Najmocniejszym więzadłem ustroju jest więzadło biodrowo ? udowe. Jest odporne na rozciąganie z siła 350 kilogramów siły, a cała torebka stawu biodrowego łącznie na 500 kilogramów siły. Powoduje to konieczność przyłożenia dużych sił w przypadku redresji stawu.

Prostowniki i zginacze stawu biodrowego mają w warunkach fizjologicznych podobne warunki pracy, gdyż ich przyczepy lokują się w podobnej odległości od osi stawu. W przypadku przykurczu zgięciowego zwiększa się ramię siły zginaczy, a zmniejsza się ramię siły prostowników. Powoduje to, że prostowniki w celu utrzymania równowagi muszą wykonać większą pracę. Tak więc wzmacnianie prostowników w przykurczu zgięciowym nie ma sensu, bo już i tak są na ogół mocniejsze niż zginacze.

W fazie dwunożnego podparcia obciążenie stawu biodrowego jest równe połowie ciężaru tułowia. W staniu jednonożnym obciążenie jest równoważone przez działanie mięśnia pośladkowego średniego na krótkiej dźwigni, co generuje obciążenie równe pięciokrotnej masie tułowia i wolnej nogi. Zastosowanie kuli odciąża zatem staw dziesięciokrotnie.

Przeniesienie środka ciężkości nad chory staw zmniejsza obciążenie chorego stawu czterokrotnie, stąd chory podczas chodu przechyla się nad chore biodro. Jest to tak zwany objaw Duchenne’a

Przesunięcie środka ciężkości do przodu powoduje przeniesienie ciężaru ciała na staw biodrowy przez mięsień pośladkowy duży, co zwiększa obciążenie biodra. Dlatego wchodzenie po schodach, przy którym pochylamy się do przodu, nasila dolegliwości bólowe biodra, a schodzenie nie powoduje nasilenia bólu.

Objawy zwyrodnienia stawu biodrowego ? ból w okolicy pachwiny, czasem pośladka, często promieniujący do kolana. Przy osłabieniu mięśnia pośladkowego średniego występuje objaw Duchenne’a. Jako pierwszy ulega ograniczeniu ruch prostowania i rotacji wewnętrznej.

Podstawowym elementem leczenia zachowawczego jest odciążenie chorego stawu przez zastosowanie kuli, trzymanej w przeciwnej ręce. Ciężkie przedmioty należy nosić po stronie chorej. Należy walczyć z nadwagą. Stosujemy fizykoterapię i kinezyterapię.

Ćwiczenia czynne stawu biodrowego ? należy pamiętać, że unoszenie wyprostowanej nogi w leżeniu na plecach generuje duże obciążenie stawu biodrowego, największe w pierwszej fazie ruchu, które równe jest mniej więcej masie ciała.

Leczenie operacyjne ? endoprotezoplastyka.

Endoprotezy dzielimy na cementowe i bezcementowe.

Postępowanie okołooperacyjne:

profilaktyka zakrzepicy żylnej;

przez pierwsze dwa dni ćwiczenia oddechowe i izometryczne mięśni pośladkowych, brzucha i czworogłowego; kończynę układamy w zgięciu biodra i kolana do 20 stopni. Należy chronić kończynę przed przywiedzeniem, co zwiększa ryzyko zwichnięcia endoprotezy.

W trzeciej dobie włącza się ćwiczenia bierne operowanej kończyny (tak pisze w Kiwerskim, obecnie włącza się je zaraz po operacji), chorego można posadzić na łóżku. Od trzeciej doby zaczynamy pionizację a następnie naukę chodu z balkonikiem. Po tygodniu włączamy ćwiczenia czynno ? bierne, samowspomagane i czynne przyłóżkowe. Po trzech tygodniach chory powinien sprawnie chodzić o dwóch kulach.

Endoprotezy cementowe: dwie kule przez 1,5? 2 miesiące, jedna kula do trzech miesięcy.

Endoprotezy bezcementowe: dwie kule do trzech miesięcy, jedna kula do sześciu miesięcy.

Chodzenie po schodach: wchodzimy nogą zdrową, dostawiamy nogę operowaną i kule. Schodzimy nogą operowaną wraz z kulami, dostawiamy nogę zdrową.

Zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego.

Występuje zdecydowanie częściej u kobiet, głównie po 50rż. Większość chorych ma nadwagę.

Staw kolanowy ma dwa stopnie swobody ? zgięcie wyprost, oraz ruchy rotacji. Zwartość stawu jest największa w wyproście dzięki napięciu więzadeł pobocznych i zmniejsza się z narastaniem zgięcia, dlatego ruchy rotacji są największe przy zgięciu 90 stopni.

Więzadło krzyżowe przednie jest napięte w wyproście. W zgiętym kolanie jest rozluźnione i w przykurczu zgięciowym może ulec skróceniu. W takiej sytuacji redresja może doprowadzić do podwichnięcia stawu kolanowego. Staw kolanowy w zgięciu ma większą objętość, dlatego w przypadku wysięku ustawia się w takiej pozycji.

Brak czynnego wyprostu kolana, czyli extension lack ? powstaje w wyniku osłabienia głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego lub przy zrostach rzepki hamujących jej ruch dogłowowy. Chorzy skarżą się na uciekanie kolana do przodu podczas chodu.

Zmiany w stawie rzepkowo udowym ? dolegliwości nasilają się przy schodzeniu po schodach. Przy zmianach w stawie udowo ? piszczelowym dolegliwości nasilają się przy wchodzeniu po schodach.

Leczenie zachowawcze to NLPZ, fizyko- i kinezyterapia. Leczenie operacyjne: synowektomia czyli usunięcie nadmiaru błony maziowej, usunięcie ciał wolnych, osteotomie korekcyjne. Obecnie podstawowym leczeniem stanów zaawansowanych jest endoprotezoplastyka. Rozróżniamy endoprotezy:

  • kondylarne ? zastępujące wyłącznie powierzchnie stawowe; można je stosować przy donrej funkcji więzadeł krzyżowych i pobocznych;
  • półzwiązane ? zachowujące ruchy rotacyjne w stawie;
  • związane ? zachowujące wyłącznie ruchy zgięcia i prostowania, obecnie praktycznie nie stosowane.

Czynna pionizacja w piątej dobie, przez dwa miesiące nie należy chodzić po schodach.

Staw skokowy górny.

Staw skokowy górny ma jeden stopień swobody. W przypadku ograniczenia zgięcia grzbietowego stopy następuje zaburzenie mechaniki chodu, wykrok nogą zdrową staje się krótszy. Kompensacją zewnętrzną jest zastosowanie obcasa pod piętę.

Staw skokowy dolny, czyli staw skokowo ? piętowo ? łódkowy ma trzy stopnie swobody, ale odpowiada głównie za nawracanie i odwracanie kości piętowej.

Stopa. Stopa ma trzy punkty podparcia: piętę, głowę czwartej i piątej kości śródstopia oraz głowę pierwszej kości śródstopia. Dwa pierwsze punkty są stabilizowane biernie, natomiast głowa pierwszej kości śródstopia jest stabilizowana czynnie przez mięsień strzałkowy długi. Najczęstszą deformacją jest stopa płasko ? koślawa: spłaszczenie sklepienia podłużnego i poprzecznego, koślawe ustawienie pięty z odwiedzeniem stopy, statyczna supinacja przodostopia względem stępu.

Staw ramienny.

Staw ramienny ma trzy stopnie swobody.

Test Seyfrieda różnicujący dolegliwości ze strony barku i promieniujące z kręgosłupa szyjnego: pacjent splata ręce z tyłu na wysokości odcinka lędźwiowego i wysuwa łokcie jak najbardziej do przodu. Ból na tylnej ścianie stawu sugeruje zmiany w stawie barkowym.

Zgięcie w stawie barkowym łączy się z rotacją wewnętrzną, odwodzenie z rotacją zewnętrzną. Mięśnie odwodzące i rotatory zewnętrzne są unerwione z tych samych poziomów C5 ? C6 (naramienny i obły mniejszy przez nerw pachowy, nadgrzebieniowy i podgrzebieniowy przez nerwy nadłopatkowe). Bierne odwodzenie ramienia bez rotacji zewnętrznej może doprowadzić do zerwania pierścienia rotatorów.

Staw łokciowy.

Staw łokciowy ma dwa stopnie swobody: zgięcie ? wyprost i pronacja ? supinacja. Jest stabilizowany głównie przez więzadła, w mniejszym stopniu przez mięśnie. Na staw łokciowy składają się trzy stawy objęte jedną torebką stawową: staw ramienno ? łokciowy, ramienno ? promieniowy i łokciowo promieniowy. Ruch zgięcia odbywający się w stawie ramienno ? łokciowym jest wyłącznie ruchem poślizgu.

W przypadku unieruchomienia stawu najbardziej korzystne jest ustawnienie w pronacji 15 ? 20 stopni.

Staw nadgarstkowy.

Jest częstą lokalizacją zmian w rzs. Dwie najczęstsze lokalizacje zmian według Bywatersa to to okolica kości łódeczkowatej oraz okolice dalszej nasady kości łokciowej i jej wyrostka rylcowatego. Tylko jeden mięsień ? zginacz łokciowy nadgarstka ? przyczepia się do kości grochowatej, pozostałe mięśnie oddziałujące na nadgarstek przyczepiają się na dłoni. Przy zesztywnieniu stawu najkorzystniejsza jest pozycja wyprostna lub w zgięciu dłoniowym 10 ? 15 stopni.

 

 

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Choroba Scheuermanna

Grudzień 18th, 2010 Brak komentarzy

Choroba Sheuermanna, czyli młodzieńcza kifoza piersiowa.

Holger Scheuermann opisał w 1920 roku 105 pacjentów z kifozą grzbietową.

Teoria Ipolita i Ponsetiego ? zmiany ukształtowania trzonów kręgów piersiowych w następstwie zaburzeń kostnienia śródchrzęstnego stref wzrostowych, którym towarzyszą pogłębienie krzywizn fizjologicznych i zmiany zwyrodnieniowe w krążkach międzykręgowych.

Fizjologiczny kąt kifozy mierzonej metodą Cooba wynosi 21- 33 stopnie.

Wada postawy to zmiana wyprostnej, swobodnej pozycji ciała, która zdecydowanie różni się od ukształtowań typowych dla danej płci, rasy i wieku.

Częstym objawem towarzyszącym są wygięcia boczne osi kręgosłupa w części piersiowej lub piersiowo lędźwiowej.

W badaniu fizykalnym pomocne są testy Mathiasa i Rippsteina.

Test Mathiasa ? uniesienie kończyn górnych do przodu w pozycji stojącej. Ujawnia to pogłębioną i usztywnioną kifoze piersiową.

Test Rippsteina –  Badanie w klęku podpartym. U zdrowych dochodzi do wyrównanie krzywizn fizjologicznych. W młodzieńczej kifozie piersiowej zniekształcenie pozostaje niezmienione.

Bóle kręgosłupa u młodocianych z młodzieńczą kifozą piersiową są niezwykłą rzadkością. Jeśli występują, mają charakter zmęczeniowy i szybko ustępują w spoczynku. Dominacja dolegliwości bólowych nakazuje poszukiwać innych przyczyn.

Mięśnie poprzecznie prążkowane można podzielić na trzy grupy:

  • mięśnie toniczne;
  • mięśnie fazowe;
  • mięśnie mieszane.

Mięśnie toniczne, zwane inaczej posturalnymi, zawierają głównie włókna czerwone, reagują wolno, wolno się męczą i szybko odpoczywają. Wykazują skłonność do skracania się i ulegania przykurczeniu.

Mięśnie fazowe ? zawierają głównie włókna białe, reagują szybko, męczą się szybko, potrzebują więcej czasu na odpoczynek, mają tendencje do osłabienia się, rozciągnięcia i zaniku.

Spoczynkowe napięcie mięśniowe mięśni tonicznych jest wyższe niż mięśni fazowych.

W organizmie człowieka mięśnie fazowe i toniczne są na ogół antagonistami.

Aby doprowadzić dany staw do równowagi statycznej i dynamicznej, trzeba najpierw rozciągnąć mięśnie toniczne, a dopiero potem wzmocnić mięśnie fazowe.

Badanie radiologiczne. Ma decydujące znaczenie w diagnostyce młodzieńczej kifozy piersiowej.

Ośrodek lubelski wyróżnia 4 typy obrazu radiologicznego:

  • typ I ? sklinowanie trzonu, zwężenie przestrzeni międzykręgowej w części przedniej, opóźnienie kostnienia listewki brzeżnej;
  • typ II ? nierówności płytek granicznych trzonu na całej powierzchni, zmniejszenie przestrzeni m-kręgowej, sklinowanie i wydłużenie trzonu, guzki Schmorla;
  • typ III ? ubytki przedniej górnej i dolnej krawędzi trzonu, sklinowanie, zmniejszenie wysokości przestrzeni m-kręgowej, brak punktu kostnienia apophysis;
  • typ IV ? typ mieszany II i III plus zahamowanie wzrostu tylnej ściany trzonu w pojedynczych przypadkach.

Blumenthal wyróżnia zasadnicze typy schorzenia, takie jak:

  • klasyczny – z trzema lub więcej zmienionymi klinowato (powyżej pięciu stopni) trzonami kręgowymi,;
  • choroba Sheuermannna z nieregularnym zniekształceniem płytki krańcowej, zwężeniem przestrze­ni międzykręgowych;
  • choroba Sheuermanna z ostrym, nierzadko pourazowym dotrzonowym przemieszczeniem krążka międzykręgowego (guzki Schmorla).

Brocher wprowadził podział przebiegu schorzenia, uwzględniając stan kli­czno-radiologiczny:

Faza wczesna, funkcjonalna, charakteryzująca się wadliwą postawą z nie­znacznym pogłębieniem kifozy, możliwością niewielkich zniekształceń kli­nowatych kręgów w obrazie rentgenowskim. Dziecko potrafi samo skorygować postawę w pozycji na baczność. Schorzenie w tej fazie (wiek 9 – 10 lat) rzad­ko jest rozpoznawane.

Faza czynna choroby reprezentuje już typowy obraz kliniczny (wiek 11 – 18 lat). Kifoza jest utrwalona, zdarzają się bóle zmęczeniowe grzbietu. W obrazie rentgenowskim uwidaczniają się cztery cechy charakterystyczne:

  • sklinowanie i wydłużenie trzonów kręgów w płaszczyźnie strzałkowej;
  • obniżenie wysokości krążków międzykręgowych;
  • zmiany w listewkach brzeżnych;
  • zmiany w płytkach granicznych trzonów.

Największe sklinowanie i wydłużenie trzonów obserwuje się na szczycie kyfozy. Największe zaburzenia kostnienia dotyczą przednich i przednio bocznych części płytki granicznej.

Nie obserwuje się zmian uszkadzających tylną ścianę trzonu.

Guzki Schmorla ? to przepukliny dotrzonowe części jąder miażdżystych w miejscach znacznego osłabienia struktury blaszki granicznej. Cechą charakterystyczną guzków Schmorla jest wyraźne odgraniczenie strefą sklerotycznego zagęszczenia kości od prawidłowej struktury gąbczastej trzony. przyczyną guzków Schmorla jest wrodzony ubytek blaszki granicznej.

Więzadło podłużne przednie ulega przykurczeniu. Młodociany traci zdolność czynnej korekcji sylwetki.

Faza późna – obserwowana u osób dorosłych. Utrwalone sklinowacenie krę­gów z bardziej regularnym układem płytek granicznych, obniżeniem krąż­ków międzykręgowych, powstającymi osteofitami brzeżnymi trzonów krę­gów. Często występują bóle pleców, osłabienie mięśni grzbietu z częściowym ich zwłóknieniem. Bóle nasilają się z wiekiem i wymagają farmakoterapii. Pojawiają się najczęściej w okolicy międzyłopatkowej z tendencją do opasywania wzdłuż żeber. Bóle zdarzają się również w okolicy lędźwiowej jako wynik nasilonej lordozy.

W różnicowaniu klinicznym należy brać pod uwagę zaburzenia posturalne, tzw. plecy okrągłe, kifozę w przebiegu dziecięcej idiopatycznej osteoporozy, wrodzoną kifozę, choroby infekcyjne kręgosłupa (swoiste lub nieswoiste), osteochondrozę kręgosłupa.

Osteochondroza to synonim ogromnej grupy zaburzeń kostnienia śródchrzęstnego nasad kości. Kwolek wyróżnia osteochondrozę kręgosłupa jako oddzielną jednostkę chorobową. Dega za rodzaje osteochondroz wymienia między innymi chorobę Sheuermanna, chorobę Perthesa i inne.

Podstawowe różnice między osteochondrozą kręgosłupa a chorobą Sheuermanna wg Kwolka:

  • zmiany dotyczą najczęściej okolicy lędźwiowej lub lędźwiowo piersiowej kręgosłupa;
  • brak zaburzeń osi i krzywizn fizjologicznych kręgosłupa, a więc brak zaburzeń sylwetki;
  • dominujący objaw to ból, zlokalizowany najczęściej w okolicy lędźwiowej kręgosłupa;
  • spłycenie lordozy lędźwiowej;
  • brak sklinowania i wydłużenia trzonów kręgów w płaszczyźnie strzałkowej, co jest wiodącym objawem radiologicznym w młodzieńczej kifozie piersiowej.

Leczenie.

Leczenie można podzielić na operacyjne i nieoperacyjne.

Podstawą leczenia nieoperacyjnego są ćwiczenia. W ramach kinezyterapii stosuje się:

  • wyciągi;
  • rozciąganie przykurczonych mięśni przy pomocy fizjoterapeuty;
  • ćwiczenia rozciągające wykonywane przez chorego;
  • ćwiczenia wzmacniające osłabione grupy mięśniowe;
  • ćwiczenia oddechowe;
  • nauka prawidłowej postawy.

Wyciągi. Bardzo ważne jest rozciąganie więzadła podłużnego przedniego. Wyciąg zakładamy za głowę i miednicę, ramiona za głową, nogi zgięte w biodrach i kolanach w celu stabilizacji odcinka lędźwiowego i zapobieganiu hiperlordozie.

Rozciąganie przykurczonych mięśni z pomocą fizjoterapeuty. Najlepszą metodą jest poizometryczna relaksacja mięśni. Po rozciągnięciu mięśni przykurczonych można rozpocząć ćwiczenia wzmacniające, Wzmacniamy rotatory zewnętrzne stawu ramienno-łopatkowego, mięśnie równoległoboczne, odcinek piersiowy prostownika grzbietu, mięśnie brzucha, mięśnie pośladkowe.

Leczenie ortotyczne.

Podstawowym zadaniem gorsetu korekcyjnego jest zmniejszenie zagięcia kifotycznego części kręgosłupa objętej zaburzeniami wzrostowymi. Stwarza to warunki do kościotworzenia i odbudowy w strefach zaburzeń wzrostowych. Warunkiem korekcji hyperkyfozy jest zmniejszenie lordozy lędźwiowej i stabilizacja miednicy. Jednocześnie gorset musi umożliwiać prowadzenie kinezyterapii bez jego zdejmowania.

Okres leczenia gorsetem powinien trwać co najmniej 12 miesięcy, często nawet 20 miesięcy.

W leczeniu młodzieńczej kifozy piersiowej stosujemy:

  • gorset Milwaukee, będący gorsetem głównie autokorekcyjnym, w znacznie mniejszym stopniu działający przez korekcję bierną;
  • gipsowe gorsety ekstensyjne, zakładane po zasadniczej korekcji zagięcia kifotycznego, najczęściej na ramie Cotrela. Gorsety zmieniane są co 2 ? 3 miesiące.

O zakończeniu leczenia gorsetem decyduje trwała korekcja krzywizny kręgosłupa, odbudowa zaburzeń wzrostowych w trzonach i osiągnięcie dojrzałości szkieletowej.

Leczenie operacyjne.

Wskazania do leczenia operacyjnego to wartość kyfozy powyżej 70 stopni i pełny test Rissera, a więc osiągnięcie dojrzałości kostnej. Warunkiem uzyskania i utrzymania korekcji metodą operacyjną jest resekcja krążków międzykręgowych na szczycie kifozy, połączona ze spondylodezą międzytrzonową, oraz instrumentacja tylnej kolumny, połączona ze spondylodezą tylną.


Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Zespół pierścienia rotatorów

Zespół pierścienia rotatorów i ciasnoty podbarkowej

  • u osób po 40 r.ż.
  • Praca z kończynami górnymi ponad głową
  • z reguły obustronnie
  • w wywiadzie często uraz barku
  • w długo trwających może dojść do zerwania głowy długiej m. Dwugłowego ramienia
  • odwiedzenie o 90st i więcej powoduje ucisk pierścienia rotatorów przez łuk kruczo-barkowy i pogłębienie uszkodzeń

Anatomia

Na pierścień rotatorów składają się cztery mięśnie:

  • M. podłopatkowy ? początek na po. Żebrowej łopatki, kończy się na guzku mniejszym kości ramiennej, unerwiony przez nerwy podłopatkowe (C5-C7), ruch rotacji wewnętrznej
  • M. podgrzebieniowy - początek w dole podgrzebieniowym, kończy się na guzku większym kości ramiennej, unerwiony przez nerw nadłopatkowy (C5-C6), ruch rotacji zewnętrznej
  • M. obły mniejszy ? początek wzdłuż i poniżej m. Podgrzebieniowego, kończy się na guzku większym kości ramiennej, unerwiony przez nerw pachowy (C5-C6), ruch rotacji zewnętrznej
  • M. nadgrzebieniowy ? początek w dole nadgrzebieniowym, koniec guzek większy kości ramiennej, unerwiony przez nerw pachowy (C5-C6), ruch odwodzenia ramienia.

Ścięgna mięśni rotatorów są zrośnięte z torebką stawową, otaczają głowę koci ramiennej, tworząc wokół niej pierścień i zwiększając stabilność stawu barkowego.

Łuk kruczo-barkowy ? utworzony przez wyrostek kruczy, więzadło kruczo-barkowe i wyrostek barkowy. Poprzez kaletkę podbarkową sąsiaduje z pierścieniem rotatorów. Trzy typy łuku: płaski, zakrzywiony i haczykowaty ? ten ostatni wiąże się ze zwiększonym ryzykiem uszkodzenia pierścienia rotatorów.

Objawy:

  • ból przy ruchu odwodzenia i zginania ramienia
  • bóle w okolicy wyrostka barkowego, guzka większego i rowka międzyguzkowego
  • charakterystyczne bóle w nocy
  • ograniczenie czynnego odwodzenia i zginania ramienia
  • zaniki mięśni obręczy barkowej

Badanie fizykalne:

Bolesny łuk ? przy odwodzeniu ramienia ból o największym nasileniu przy 70-120st (ból w zakresie 140-180st świadczy raczej o zmianach w stawie obojczykowo-barkowym)

Test mięśnia nadgrzebieniowego Jobe’a: chory odwodzi ramię do 90st, zgina 30st i maksymalnie rotuje wewnętrznie (kciuki w dół). Badający wywiera nacisk od góry. Test dodatni, jeśli występuje ból i trudność w utrzymaniu ramion w odwidzeniu

Test mięśnia podłopatkowego: zwiększona bierna rotacja zewnętrzna i osłabiona siła czynnej rotacji wewnętrznej.

Test ciasnoty Neera: badający stabilizuje jedną ręką łopatkę, drugą wykonuje szybkie zgięcie i przywiedzenie wyprostowanej kończyny górnej chorego. Ból podczas ruchu wskazuje na dodatni wynik testu

Test opadającego ramienia: badający biernie odwodzi wyprostowaną kg do 120st, po czym ją zwalnia ? badany ma ją utrzymać w tej pozycji. Opadnięcie kończyny lub bolesność świadczą o dodatnim wyniku testu = duze uszkodzenie pierścienia rotatorów albo jego całkowite przerwanie

Obrazowanie:

RTG: początkowo bz, w zaawansowanych przypadkach zmniejszenie odległości między głową kości ramiennej a wyrostkiem barkowym, zwapnienia w rzucie kaletki podbarkowej, odwapnienia wyrostka barkowego i głowy kości ramiennej (Dega), torbielowate przejaśnienia w obrębie głowy kości ramiennej (Kiwerski)

MR: uwidocznienie zmian w stożku rotatorów i ścięgnach.

Leczenie:

  • farmakoterapia (NLPZ), fizykoterapia (ultradźwięki, magnetoterapia)
  • można ostrzykiwać sterydami (nie więcej niż 3 razy, uważać aby nie podać do ścięgna!)
  • w początkowym kresie ograniczyć zginanie i odwodzenie do 60st, po ustąpieniu ostrych objawów ćwiczenia wzmacniające i zakresu ruchu do granicy bólu.
  • Po wyleczeniu profilaktyka ? u sportowców prawidłowa technika wykonywania ruchów, u reszty ograniczyć pracę z rękami ponad głową i powodującą ból
  • leczenie operacyjne ? w przypadku braku poprawy po rehabilitacji w ciągu kilku miesięcy lub przy całkowitym przerwaniu pierścienia rotatorów.

 

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Entezopatie ? choroby ścięgien i tkanki łącznej

Przykurcz Dupuytrena ? przykurcz rozcięgna dłoniowego z następczym przykurczem zgięciowym palców.

Etiologia nieznana ? trzy teorie:

  • uwarunkowanie genetyczne ? występowanie rodzinne w 25-60%
  • powinowactwo nerwowe ? dotyczy najczęściej palców IV i V unerwianych przez nerw łokciowy
  • teoria urazowa ? przeciążenia i mikrourazy

3 fazy choroby wg Lucka

  • faza proliferacji ? rozplem fibroplastów
  • faza przerostu ? dochodzi do przykurczeń w stawach, przeważają fibrocyty
  • faza zbliznowacenia ? utrwalenie przykurczu bez tendencji do progresji, bezkomórkowe pasma włókniste

Charakterystyka

  • objawy towarzyszące: zaburzenia czucia, parestezje, zaburzenia ukrwienia
  • choroba występuje częściej u chorych na cukrzycę, padaczkę, alkoholizm
  • najczęściej w V dekadzie życia, częściej u mężczyzn
  • przykurczeniu ulegają: włókna podłużne (przykurcz zgięciowy palców), warstwa poprzeczna (zwężenie ręki), pasma pionowe (wciągnięcia skóry)

Przebieg kliniczny wg Degi

  • stadium 0 ? brak przykurczu, wciągnięcie skóry
  • stadium I ? przykurcz w stawie śródręczno-paliczkowym do 30st.
  • stadium II ? przykurcz w stawie śródręczno-paliczkowym i międzypaliczkowym bliższym, suma kątów do 90st.
  • stadium III ? suma kątów powyżej 90st
  • stadium IV ? jak wyżej plus zajęcie rozcięgna prostowników, co daje przeprost w stawach miedzypaliczkowych dalszych.

Leczenie ? głównie operacyjne, intensywna fizyko- i kinezyterapia może nasilić dolegliwości

  • fasciotomia, czyli przecięcie rozcięgna ? nie daje trwałych wyników. Można stosować w stadium 0-I
  • fasciektomia częściowa ? usunięcie zbliznowaciałego rozcięgna
  • fasciektomia całkowita ? usunięcie zarówno zmian bliznowatych jak i zdrowej części rozcięgna

Łokieć tenisisty ? zespół bolesności bocznego przedziału stawu łokciowego, epicondylitis lateralis humeri)

  • przeciążenie mm. prostowników nadgarstka i palców
  • pogrubienie i bolesność przyczepów mięśni, czasami kościotworzenie ? tzw entezofity
  • częściej u mężczyzn, predyspozycje dla tenisistów, skrzypków, masażystów itd.
  • objawy ? silny ból okolicy nadkłykcia bocznego
  • etiologia ? powtarzające się mikrourazy i przeciążenia
  • leczenie ? wyeliminowanie ruchów niekorzystnych, unieruchomienie (do 3 tygodni), ostrzykiwanie sterydami, fizykoterapia

Zespół De Quervaina

  • ból przy prostowaniu i odwodzeniu kciuka (pogrubienie ścięgien prostownika krótkiego i odwodziciela kciuka)
  • objaw Finkelsteina ? ból przy ruchu ulnaryzacji, przy dłoni zwiniętej w pięść i kciuku wewnątrz dłoni (ból pojawia się na promieniowej stronie nadgarstka)
  • leczenie ? fizykoteriapia, sterydy miejscowo

Palec trzaskający ? zakleszczające zapalenie ścięgna

  • objawy ? trudności w zgięciu palca z niemożnością późniejszego wyprostu
  • przyczyna ? guzkowe pogrubienie ścięgna z ograniczeniem jego poślizgu
  • dotyczy najczęściej palców IV i V (wg Brotzmana – kciuka)
  • leczenie ? operacyjne przecięcie pochewki ścięgna, można również wstrzyknąć miejscowo steryd ze środkiem znieczulającym

 

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Kinezyterapia – podstawy

Kinezyterapia ? całość zagadnień związanych z wykorzystaniem ruchu jako środka leczniczego.

Ćwiczenia bierne ? ruchy w stawach wykonywane przez fizjoterapeutę lub za pomocą urządzeń do ciągłego ruchu biernego. Wskazane przy niedowładach znacznego stopnia (Lovet 0-1)

  • ćwiczenia bierne właściwe ? ruchy w pełnym dostępnym zakresie ruchu w pozycjach izolowanych, 30 powtórzeń 2-3 razy dziennie dla każdego stawu
  • ćwiczenia bierne z rozciągnięciem tkanek okołostawowych ? stymulacja proprioceptywna
  • ćwiczenia bierne z dociskiem powierzchni stawowych ? zapobiega powstawaniu zrostów wewnątrzstawowych
  • wyciągi i ćwiczenia bierne redresyjne ? w celu rozciągnięcia przykurczonych tkanek, raczej nie stosuje się w stawie łokciowym

Przeciwwskazania do ćwiczeń biernych:

  • ostry stan zapalny stawu
  • zakrzepowe zapalenie żył głębokich
  • zator tętnicy płucnej i zawał serca
  • ciężki stan ogólny chorego

Ćwiczenia czynno-bierne ? ruch wykonuje terapeuta przy współpracy pacjenta, który stara się czynnie rozluźnić mięśnie.

Ćwiczenia czynne ? wykonywane przez pacjenta w wyniku dowolnej akcji mięśni.

Ćwiczenia izometryczne ? napinanie mięśni bez zmiany ich długości (a więc bez ruchu w stawie). Wskazane przy znacznym osłabieniu (1 wg Loveta), znacznych zmianach stawowych. Seria 10-20 .napięć po 5 sekund z przerwą 10sekund, serie należy powtarzać 3-4 razy dzienie.

Poizometryczne rozciąganie przykurczu ? izometryczne napięcie mięśni przez 5 sekund, następnie rozluźnienie i bierne rozciągnięcie przez 10 sekund.

Ćwiczenia czynne w odciążeniu ? wskazania: osłabienie (2-3 wg Loveta), znaczne zmiany stawowe, słaby zrost kostny po złamaniu. Odciążenie można zastosować poprzez ćwiczenia na bloczkach lub ćwiczenia w wodzie.

Ćwiczenia czynne wolne ? (3 wg Loveta) ? pokonanie ciężaru ćwiczonego odcinka ciała

Ćwiczenia czynne z oporem (4-5 wg Loveta) ? mają za zadanie wzmocnienie siły mięśniowej.

Ćwiczenia oporowe z dużym obciążeniem i małą liczbą powtórzeń wpływają głównie na siłę mięśnia.

Ćwiczenia oporowe z mniejszym obciążeniem i dużą ilością powtórzeń zwiększają głównie wytrzymałość mięśnia.

Ćwiczenia izotoniczne- w trakcie pracy mięsień działa ze stałym napięciem.

Metoda De Lorme’a ? Watkinsa

  • 3 sety po 10 powtórzeń, trening 4x w tygodniu
  • set 1: 10 powtórzeń z obciążeniem 50% maksymalnego
  • set 2: 10 powtórzeń z obciążeniem 75% maksymalnego
  • set 3: 10 powtórzeń z obciążeniem 100% maksymalnego

Metoda Mac Queena ? cztery sety po 10 powtórzeń z obciążeniem maksymalnym, 3x w tygodniu, na rozwój siły i masy mięśniowej.

Ćwiczenia izometryczne ? napięcie mięśnia bez zmiany odległości pomiędzy jego przyczepami.

Ćwiczenia krótkie izometryczne

  • opór submaksymalny (ok. 90%)
  • czas trwania napięcia 5 sekund
  • odpoczynek między powtórzeniami 5-10 sekund
  • liczba serii 1-3
  • 1 seria = 10 powtórzeń

Ćwiczenia izokinetyczne ? obciążony mięsień działa ze stałą prędkością przy dynamicznie zmieniającym się obciążeniu. Wymagają specjalistycznych urządzeń.

Ćwiczenia synergistyczne ? wykorzystują promieniowanie pobudzenia i współdziałanie (synergizm) mięśni.

Synergizmy bezwzględne (wrodzone): np. uniesienie głowy w leżeniu tyłem powoduje napięcie mm brzucha, a w leżeniu przodem mm pośladkowych

Synergizmy względne ? nabyte, wykorzystywane przy ćwiczeniach kontralateralnych i ipsalateralnych

Ćwiczenia kontralateralne ? poprzez ćwiczenie mm po przeciwnej stronie ciała uzyskuje się napięcie mięśni docelowych, np. przy unieruchomieniu kończyny dolnej prawej ćwiczymy kończynę dolna lewą

Ćwiczenia ipsalateralne ? ćwiczenia wolnych stawów unieruchomionej kończyny

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Amputacje u dzieci i kobiet

Październik 30th, 2010 Brak komentarzy

Amputacje u kobiet:

  • duży nacisk na estetykę
  • operacje wyłuszczenia (łokieć, kolano, Syme’a, Callandera) – protezowanie jest nieestetyczne, dlatego te amputacje raczej nie są wskazane
  • w obrębie dłoni zachowanie kości śródręcza jest funkcjonalne, ale zaprotezowanie estetyczne jest trudne – niektóre kobiety wolą odjęcie całej dłoni

Amputacje u dzieci:

  • kikut poamputacyjny rośnie wolniej niż zdrowa kończyna z powodu braku chrząstek wzrostowych i braku osiowego obciążania kikuta;
  • części miękkie rosną wolniej niż kości, co może doprowadzić do przebijania szczytu kikuta przez kość;
  • strzałka rośnie szybciej niż kość piszczelowa – w amputacji goleni należy rozważyć usunięcie strzałki lub zespolenie jej z kością piszczelową
  • miejsca przeciwwskazane u dorosłych (stęp i 1/2 dalsza podudzia) są dozwolone u dzieci
  • wskazane są wyłuszczenia w stawach (zachowanie chrząstki wzrostowej)

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Amputacja i protezowanie kończyn górnych

Październik 30th, 2010 Brak komentarzy

Amputacja – odjęcie pewnej części kończyny z wytworzeniem nowego narządu ruchu – kikuta, który po odpowiednim zaprotezowaniu i odpowiednio wdrożonej rehabilitacji zastąpi funkcję utraconej kończyny

Przyczyny amputacji kkgg – urazy (w pracy i komunikacyjne), nowotwory, wady wrodzone, naczyniowe (rzadko), przewlekłe zapalenie (rzadko)

Poziomy amputacji w zależności od lokalizacji:

  • palce – oszczędzamy każdy odcinek
  • śródręcze – oszczędzamy każdy odcinek
  • nadgarstek – funkcjonalnie nie do wykorzystania, natomiast sprawia problem przy protezowaniu, należy dokonać wyłuszczenia w stawie promieniowo-nadgarstkowym
  • staw promieniowo – nadgarstkowy – należy usunąć wyrostki rylcowy kości łokciowej i promieniowej, daje pełny zakres pronacji i supinacji
  • przedramię – należy oszczędzać każdy odcinek, dłuższy kikut to lepsza kontrola protezy, ruchy pronacji i supinacji zależą od długości kikuta (ruch zgięcia pozostaje praktycznie zawsze); kikut krótszy niż 3cm to odcięte przyczepy zginaczy, więc należy dokonać wyłuszczenia w stawie łokciowym lub amputację ramienia.
  • łokieć – wyłuszczenie głównie u dzieci, u dorosłych raczej nie
  • ramię – zachowujemy każdy odcinek poza obwodowymi 4-5cm (miejsce na mechanizm stawu łokciowego)
  • zachowanie głowy kości ramiennej ma duże znaczenie – prawidłowy obrys barku, miejsce na zawieszenie protezy
  • bark – wyłuszczenie to ciężkie kalectwo, głównie w nowotworach

Zależność między poziomem amputacji przedramienia a zakresem pronacji/supinacji:

Operacje wytwórcze na kikutach:

  • Kikut Krukenberga – polecany dla osób niewidomych, dla których podstawowe znaczenie ma czucie; rozdziela się kości przedramienia (łokciową i promieniową) i wytwarza się w ten sposób szczypce, które mają funkcję chwytną; wymagany kikut długości około 3/4 przedramienia
  • Kikut kineplastyczny – wytworzenie tunelu poprzecznego w m. dwugłowym ramienia (przedramię) lub w m. piersiowym większym (ramię) i przeprowadzenie tam cięgien protezy; skurcz mięśni powoduje ruch protezy
  • Kikut Marquardta – przecięcie kości kikuta 6-8cm nad jej końcem i ponowne zespolenie pod kątem 45-60st, daje to pewniejsze osadzenie protezy.

Protezowanie kończyny górnej

  • palce – nie protezujemy, chyba że jest amputacja palców II-V, to protezujemy dla przeciwstawienia kciukowi

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi:

Amputacja i protezowanie kończyn dolnych.

Październik 27th, 2010 Brak komentarzy

(uwaga: obrazki z internetu, źródła nie udało mi się zidentyfikować – bezimiennemu autorowi dziękuję, jeśli publikacja narusza prawa autorskie proszę o informację, obrazki zostaną usunięte)

Amputacja – jest to zabieg operacyjny polegający na usunięciu określonego narządu bądź jego części.

Wyłuszczenie – odjęcie kończyny poprzez rozdzielenie kości w obrębie stawu, bez przecięcia kości. Najczęściej stosowane u dzieci (zachowanie chrząstki wzrostowej), u dorosłych rzadko (trudności w zaprotezowaniu)

Amputacja otwarta (okrężna, gilotynowa)- wykonywana obecnie rzadko, gdy pacjent musi być operowany z przyczyn życiowych, a jego stan nie rokuje poprawnego gojenia kikuta ostatecznego (np. rozległe zmiażdżenie tkanek, zakażona zgorzel z posocznicą). Wykonuje się wtedy amputację „in loco laesionis”, czyli w miejscu uszkodzenia, pozostawiając jak najwięcej zdrowej tkanki. Po stabilizacji stanu pacjenta wykonuje się amputację definitywną z wytworzeniem kikuta mioplastycznego.

Poziomy amputacji w zależności od lokalizacji.

STOPA – staramy się zachować każdy odcinek od czubków palców do poziomu podstaw kości śródstopia.

Amputacja Sharpa-Jaegera - przebiega przez bliższe odcinki kości śródstopia z pozostawieniem ich główek. Dłuższy płat podeszwowy zapobiega naciskowi na bliznę. Umożliwia pełne obciążanie kikuta i nie wymaga specjalnego zaprotezowania.

amputacja Sharpa-Jaegera

Amputacja Lisfranca – przebiega w stawie stępowo-śródstopnym, ze względu na usunięcie przyczepów mięśni istnieje tendencja do ustawiania kikuta końsko-szpotawo – można to korygować poprzez przeszczepy ścięgien w nowe pozycje. Wymaga zaprotezowania.

amputacja Lisfranc'a

Amputacja Choparta – w stawie poprzecznym stępu, między kością skokową a kością łódkowatą, bocznie na linii stawu piętowo-sześciennego Kikut ma tendencję do ustawienia końsko-szpotawego. Obecnie uważana za niekorzystną i raczej nie stosowana.

amputacja Choparta

Amputacja Pirogowa – odjęcie całej stopy i pozostawienie części kości piętowej, którą przykłada się do końca piszczeli po usunięciu chrząstek stawowych. W założeniu miało to dawać bardziej oporowy kikut. Z powodu częstych powikłań metoda ta jest już praktycznie nieużywana. Odległość kikuta od podłoża wynosi około 3-4cm.

Amputacja Syme’a – odjęcie całej stopy wraz z całą kością piętową, usunięcie obu kostek oraz chrząstki stawowej piszczeli, pokrycie powstałego kikuta płatem skórnym spod pięty. Odległość kikuta od podłoża wynosi około 6cm.

Protezowanie stopy

  • na poziomie palców: but ze wzmocnioną podeszwą
  • amputacja Syme’a i Pirogowa: obuwie ze stopą protezową, np., SACH


PODUDZIE

  • idealna wysokość amputacji: 1/3 bliższa do 1/2 długości podudzia, czyli około 16-19cm od szpary stawowej stawu kolanowego (ok. 10cm poniżej guzowatości piszczeli
  • kikut nie powinien być krótszy niż 6cm – w takim przypadku wyłuszczenie w stawie kolanowym lub amputacja na poziomie uda.
  • tendencja kikuta do ustawiania się z przykurczu zgięciowym
  • kikut mioplastyczy – z blizną na przedniej powierzchni kikuta, z płatem skórno-mięśniowym założonym od tyłu na przód (wg Ghormleya)
  • dłuższy kikut to większa siła i lepsza kontrola protezy, ALE strefa poniżej 1/2 długości podudzia jest źle unaczyniona – trudne warunki gojenia kikuta i częste powikłania – na tym poziomie nie należy przeprowadzać amputacji (WYJĄTEK – wolno u małych dzieci).

Protezowanie podudzia:

  • Każda proteza składa się z leja, wkładki pionizacyjnej, elementu goleni, stopy i pokrycia kosmetycznego
  • lej PTB (patellar tendon bearing) – z podparciem na półeczce podrzepkowej (pod więzadłem właściwym rzepki), tylna ściana leja wpukla się przypierając kikut do miejsca podparcia, dodatkowo pasek nadkolanowy. Nadaje się do kikutów średnich i długich. Lej obejmuje połowę rzepki.
  • lej PTS (prothese tibiale supracondylienne) – lej pokrywa górną powierzchnię rzepki i kłykcie kości udowej, dzięki czemu niepotrzebne jest dodatkowe zawieszenie. Stosowany w przypadku krótkich kikutów i u kobiet (z powodów estetycznych). Daje większą stabilizację, nie pozwala jednak na pełny wyprost kolana i skraca krok.
  • lej KBM (Kondylen Bettung Muenster) – obejmuje kłykcie kości udowej (podwyższone krawędzie boczne leja), dawniej stabilizowany klinami mocowanymi przyśrodkowo, obecnie za pomocą specjalnej konstrukcji górnej części leja. Nadaje się do wszystkich kikutów, również krótkich. Nie potrzebuje paska nadkolanowego.
  • W przypadku bardzo krótkich kikutów można zastosować tulejkę udową. Również zastosowanie leja z trzpieniem i zamkiem blokującym pozwala na dostosowanie protezy do krótkiego kikuta.
  • Każdy lej musi być pełnokontaktowy – zapobiega to ruchom kikuta względem leja.
  • Standardowa stopa protezowa SACH (solid ankle cushion heel) – bez stawu skokowego, drewniany rdzeń z miękkim klinem w miejscu pięty. Istnieje również szereg nowoczesnych stóp protezowych z włókna węglowego.

KOLANO – głównie u dzieci (zachowanie chrząstki wzrostowej), u dorosłych rzadziej ze względu na trudności w zaprotezowaniu (brak miejsca na mechanizm kolanowy). Ma jednak swoje zalety: kikut jest oporowy, nie trzeba opierać protezy na guzie kulszowym, sam kikut może przenosić obciążenie.

UDO

  • amputacja wg Gritti-Stokesa – przecięcie kości udowej tuż nad kłykciami udowymi i przykrycie od dołu kości udowej rzepką pozbawioną chrząstki stawowej wraz z przednim płatem skórno-mięśniowym
  • amputacja wg Callandera – przecięcie kości udowej tuż nad kłykciami udowymi i usunięcie rzepki, kikut pokrywa się tylnym płatem skórno-powięziowo-mięśniowym i łożyskiem po usuniętej rzepce

Kikut Gritti-Stokesa obecnie ma znaczenie raczej historyczne ze względu na częste powikłania. Kikut Callandera może być obciążany osiowo, jednak wymaga specjalnego zaprotezowania.

Jeśli amputację trzeba wykonać na poziomie uda:

  • należy zachować jak najdłuższy kikut, ale pozostawić miejsce na przegub kolanowy
  • idealna długość 7-8cm (wg Degi) nad szparą stawową stawu kolanowego (Kiwerski: 10-12cm)
  • kikut krótszy niż 4cm od guza kulszowego należy usunąć i wykonać wyłuszczenie w stawie biodrowym
  • kikut ma tendencje do ustawiania się w przykurczu zgięciowo-odwiedzeniowym i rotacji zewnętrznej, im jest krótszy, tym większy przykurcz – bo przywodziciele i prostowniki przyczepiają się niżej na kości udowej.

Protezowanie uda:

  • proteza składa się z leja, modułu kolanowego, części goleniowej, stopy protezowej i pokrycia kosmetycznego
  • lej protezy powinien być pełnokontaktowy, zapewnia to lepszą stabilizację protezy
  • lej czworokątny z półeczką na guz kulszowy – łatwy w wykonaniu, tani, dobry dla długich kikutów
  • lej owalny, przenoszący obciążenie całą powierzchnią leja, bez półeczki pod guz kulszowy- bardziej fizjologiczny, miejsce na wszystkie ważne mięśnie uda, zapewnia lepszą kontrolę protezy, mniej wygodny podczas siedzenia, trudniejszy w wykonaniu
  • komfortowy lej silikonowy – umożliwia protezowanie krótkich kikutów, posiada specjalnypin – bolec do zamka ryglującego w protezie
  • rodzaje zwieszeń protezy uda: pas śląski, z pojedynczym pasem przebiegającym nad zdrowym biodrem, pas kalifornijski, z pasem wokół bioder i dodatkowymi paskami stabilizującymi, szyna biodrowa lub podkrętarzowa, zawieszenie kamizelkowe (u osób otyłych z przepukliną brzuszną), lej podciśnieniowy (przeciwwskazany w amputacjach naczyniowych)
  • mechanizm kolanowy – jedno-lub wieloosiowy, kolano bezpieczne – blokujące staw przy nagłym, silnym obciążeniu
  • nowinka – kolano C-LEG – z mikroprocesorem dopasowującym ruch kolana do potrzeb użytkownika w zależności od jego aktywności, bardzo drogie.

Wyłuszczenie w stawie biodrowym – ciężkie kalectwo, operacja wykonywana głównie z przyczyn onkologicznych.

Protezowanie

  • proteza kanadyjska – skorupowa, z koszem biodrowym i dodatkowym staem biodrowym, staw biodrowy znajduje się przed kolanowym, a linia przechodząca przez ich środki wypada …. cm za piętą; dzięki temu podczas obciążenia protezy staw kolanowy blokuje się w wyproście

Wydatek energetyczny podczas chodzenia na protezie zależy od poziomu amputacji.

  • Stopa -  około 10 proc. więcej energii
  • Podudzie – około 30 proc
  • Wyłuszczenie w kolanie – 60 proc.,
  • Udo – 70 proc.
  • Wyłuszczenie w biodrze – przeszło 100 proc.,

Kategorie:Rehabilitacja ortopedyczna Tagi: