Home > Rehabilitacja neurologiczna > Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane

Rehabilitacja w stwardnieniu rozsianym.

Stwardnienie rozsiane to schorzenie o niejasnej etiologii, którego pierwsze objawy pojawiają się zwykle między 20 – 30 rż.  i cechuje się wieloogniskowym uszkodzeniem układu nerwowego. Przebieg jest powolny, ale postępujący, najczęściej pod postacią rzutów choroby i okresami remisji.

Wyróżnia się trzy podstawowe postacie schorzenia:

  • postać rdzeniowa ? najczęstsza ? charakteryzuje się niedowładami spastycznymi, zaburzeniami czucia i funkcji moczowo ? płciowych;
  • postać móżdżkowo ? pniowa ? cechuje się występowaniem ataksji, zaburzeń równowagi oraz koordynacji ruchów, adiadochokinezą, czyli spowolnieniem ruchów naprzemiennych, drżeniem zamiarowym, mową skandowaną;
  • postać mózgowa ? cechuje się niedowładami, czasami zaburzeniami psychicznymi, napadami padaczkowymi, afazją.

Leczenie farmakologiczne ? w ostrych rzutach choroby stosuje się sterydy, na przykład metyloprednizolon. Próbuje się leczenia interferonem beta. Poza tym stosuje się leczenie objawowe:

  • spastyczność ? stosujemy baklofen, diazepam, mydokalm;
  • ataksja ? stosujemy karbamazepinę;
  • zaburzenia moczowo ? płciowe ? stosujemy oksybutyninę lub ditropan w celu rozluźnienia mięśnia wypieracza, w pęcherzu wiotkim można stosować urecholinę lub polstygminę;
  • ból ? stosujemy karbamazepinę, amitryptylinę.

Fizjoterapia jest podstawowym leczeniem w stawrdnieniu rozsianym. W okresie zaostrzeń zaleca się mniejszą aktywność fizyczną i ćwiczenia bierne. W okresach remisji stosujemy pełną kinezyterapię.

  • Spastyczność ? elektroterapia, krioterapia, masaż, zabiegi wodne, ćwiczenia w odciążeniu i na przyrządach;
  • Ataksja ? ćwiczenia Frenkla, terapia zajęciowa;
  • Męczliwość ? ćwiczenia w odciążeniu, muzykoterapia;
  • Zaburzenia funkcji pęcherza moczowego ? ćwiczenia Kegla, elektrostymulacja mięśni miednicy lub mięśnia wypieracza;
  • Ból ? dobrane zabiegi fizykalne.

Istotą rehabilitacji w stwardnieniu rozsianym jest kompleksowość i ciągłość rehabilitacji. Ważne jest utrzymanie przez jak najdłuższy czas aktywności zawodowej.

Do oceny pacjentów ze stwardnieniem rozsianym stosuje się rozszerzoną skalę niewydolności ruchowej według Kurtzkego, EDSS. Jest to skala od 0 do 10 z krokiem co pół stopnia.

  • 0 ? prawidłowy stan neurologiczny;
    1 ? minimalne objawy neurologiczne;
    2 ? nieznaczna niewydolność ruchowa, zwykle z objawami ocznymi;
    3 ? umiarkowana niewydolność ruchowa z objawami ocznymi, zaburzeniami czucia i czynności zwieraczy;
    4 ? średnio ? ciężka niewydolność ruchowa z zachowaną zdolnością do pokonania bez odpoczynku 500 metrów, z zachowaną zdolnością do pracy i quazi normalnym życiem osobistym;
    5 ? ciężka niewydolność ruchowa z zachowaną zdolnością do pokonania 200 metrów i zdolnością do pracy zarobkowej;
    6 ? chorzy poruszający się z jedną podpórką, niezdolni do pracy;
    7 ? chorzy na wózkach inwalidzkich, samodzielnie wchodzący i schodzący z wózka;
    8 ? chorzy leżący z zachowanymi czynnościami samoobsługi;
    9 chorzy wymagający stałej opieki;
    10 ? chorzy zmarli.

Wskaźnik aktywności ? jest to iloczyn punktów w skali Kurtzkego i lat trwania choroby.

Kategorie:Rehabilitacja neurologiczna Tagi:
  1. Brak komentarzy
  1. Brak jeszcze trackbacków